Ptasi Paszport
Polski
Mewa srebrzysta

Mewa srebrzysta

Larus argentatus

Rozpoznaj gatunek mewa srebrzysta po głosie lub zdjęciu i zapisuj swoje obserwacje w aplikacji Ptasi Paszport.

  • Pobierz z App Store
  • Pobierz z Google Play
Liczebność: Dość rzadki

Mewa srebrzysta to duża, pospolita w Europie mewa, szczególnie na północy i zachodzie kontynentu. Ma zmienne ubarwienie zależne od wieku i pochodzenia, a jej systematyka bywała sporna. Cechuje ją duża plastyczność siedliskowa i pokarmowa – radzi sobie zarówno na wybrzeżach, jak i w głębi lądu. Gatunek nie jest globalnie zagrożony.

Czy wiesz, że?

  • Potrafi rozbijać małże, zrzucając je z wysokości na twarde podłoże – to rodzaj prostego „użycia narzędzi”.
  • Jej podział taksonomiczny był wielokrotnie rewidowany, a część dawniej włączanych form wydzielono do osobnych gatunków.

Głos

Głos wabiący
Głos w locie

O gatunku

Rozpoznawanie

Dorosła ma białą głowę i spód, popielaty grzbiet i skrzydła, a na końcach skrzydeł czarne lotki z wyraźnymi białymi „lustrami”; mocny żółty dziób z czerwoną plamką, nogi zwykle różowe (czasem żółtawe). Zimą na głowie pojawia się szare kreskowanie. Młode są brunatnocętkowane, stopniowo jaśnieją z wiekiem. Od mewy żółtonogiej wyróżnia się jaśniejszym grzbietem, częstszymi różowymi nogami i masywniejszą sylwetką; od mewy białogłowej – krótszymi nogami i cięższą, bardziej krępą głową. Wyraźnie większa i masywniejsza od mewy pospolitej.

Rodzina

Laridae

Wielkość

Duży (wrona)

Kolory

biały, szary, czarny, żółty, czerwony

O siedlisku

Wybrzeża mórz i estuaria, wyspy rzeczne, duże jeziora i zbiorniki zaporowe oraz stawy; gniazduje na piaszczystych i skalistych brzegach lub słabo porośniętych terenach, coraz częściej także na dachach w środowisku zurbanizowanym.

Pożywienie

Wszystkożerna oportunistka: ryby, bezkręgowce (w tym małże i skorupiaki), płazy, drobne ssaki, jaja i pisklęta innych ptaków, padlina oraz odpadki; okazjonalnie także pokarm roślinny, np. jagody.

Zachowanie

Tworzy kolonie lęgowe, często liczne; jest głośna i terytorialna w sezonie. Żeruje na wybrzeżach, przy kutrach rybackich i na składowiskach odpadów; potrafi zrzucać ofiary z wysokości i chwytać pokarm z powierzchni wody, a także brodzić i nurkować płytko. Część populacji bywa osiadła, inne osobniki odbywają dalsze przeloty. Głos donośny, skrzeczący, typowy „kiija-kia”.

Źródła

Zdjęcie: Kulac, CC BY-SA 3.0 https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Larus argentatus01.jpg

Nagranie: Sonothèque ADVL, XC953928, CC0 1.0 https://xeno-canto.org/953928

Nagranie: Sonothèque ADVL, XC707075, CC0 1.0 https://xeno-canto.org/707075

Tekst: Wikipedia (Polish), CC BY-SA 4.0 https://pl.wikipedia.org/wiki/Mewa_srebrzysta

Zobacz też