Ptasi Paszport
Polski
Głuszec

Głuszec

Tetrao urogallus

Rozpoznaj gatunek głuszec po głosie lub zdjęciu i zapisuj swoje obserwacje w aplikacji Ptasi Paszport.

  • Pobierz z App Store
  • Pobierz z Google Play
Liczebność: Rzadki

Głuszec to największy ptak z rodziny kurowatych w Europie, zamieszkujący rozległe lasy od północno-zachodniej Europy po środkową Syberię. U samców występują efektowne wiosenne toki z charakterystyczną, wieloczęściową pieśnią oraz wyraźny dymorfizm płciowy w stosunku do samic. W skali globalnej gatunek nie jest zagrożony, choć w wielu rejonach zasięg stał się bardziej wyspowy.

Czy wiesz, że?

  • Podczas fazy szlifowania w pieśni godowej samiec na moment przestaje reagować na bodźce, co dało nazwę gatunkowi.
  • Zimą na bokach palców wyrastają rogowate piórka działające jak rakiety śnieżne, ułatwiające chodzenie po puchu.

Głos

Dźwięk

O gatunku

Rozpoznawanie

Samiec bardzo duży, ciemny, z metalicznym, zielonkawym połyskiem na piersi, masywnym, jasnym dziobem i czerwonymi łukami nad okiem; na skrzydle widoczna biała plama. Ogon długi, szeroki i zaokrąglony, rozkładany w wachlarz z białawymi plamami; nogi opierzone. Samica wyraźnie mniejsza, ciepłobrązowa, silnie prążkowana, doskonale maskująca. W odróżnieniu od samca cietrzewia, samiec głuszca nie ma ogona w kształcie liry lecz szeroki, pełny wachlarz; samica cietrzewia jest drobniejsza i zwykle mniej kontrastowo prążkowana.

Rodzina

Phasianidae

Wielkość

Bardzo duży (łabędź)

Kolory

szary, czarny, brązowy, zielony, czerwony

O siedlisku

Preferuje rozległe, dojrzałe bory iglaste i lasy mieszane z bogatym runem oraz gęstym podszytem, szczególnie tam, gdzie rosną krzewinki jagodowe. Korzysta z mozaiki siedlisk: zwarte drzewostany zapewniają zimowe pożywienie i schronienie, a skraje i młodniki są ważne dla tokowisk i wychowu piskląt. Chętnie przebywa w pobliżu torfowisk i strumieni o żwirowatym dnie; ważna jest obecność mrowisk i dostępu do drobnego żwiru. Unika stałej obecności człowieka i zasiedla także partie lasu sięgające górnej granicy drzew.

Pożywienie

Zimą zjada głównie igły drzew iglastych oraz pąki i pędy, latem przede wszystkim jagody, inne owoce leśne, nasiona i zielone części roślin; dorosłe chętnie żerują też na pędach krzewów. Pisklęta potrzebują białka z owadów, zwłaszcza mrówek i ich larw. Połyka drobne kamyki, które w żołądku wspomagają rozcieranie pokarmu.

Zachowanie

Gatunek osiadły; w dzień żeruje głównie na ziemi, noc spędza na drzewach. Wiosną samce zajmują tokowiska, śpiewają o świcie i są poligyniczne, a samice samodzielnie wychowują młode. Samce poza okresem godowym żyją samotnie, a w razie niepokoju poderwą się ciężkim, głośnym lotem i siadają na drzewach.

Źródła

Zdjęcie: David Palmer, CC BY 2.0 https://commons.wikimedia.org/wiki/File:David Palmer Capercaillie.jpg

Nagranie: Unknown, CC BY-SA 4.0 https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Western_Capercaillie_(Tetrao_urogallus)_(W1CDR0001418_BD47).ogg

Tekst: Wikipedia (Polish), CC BY-SA 4.0 https://pl.wikipedia.org/wiki/G%C5%82uszec_(zwyczajny)

Zobacz też