Ptasi Paszport
Polski
Dzięcioł białoszyi

Dzięcioł białoszyi

Dendrocopos syriacus

Rozpoznaj gatunek dzięcioł białoszyi po głosie lub zdjęciu i zapisuj swoje obserwacje w aplikacji Ptasi Paszport.

  • Pobierz z App Store
  • Pobierz z Google Play
Liczebność: Rzadki

Dzięcioł białoszyi to średniej wielkości dzięcioł, osiadły, związany z krajobrazami mozaikowymi i terenami zurbanizowanymi. Występuje od środkowej i południowo‑wschodniej Europy przez Zakaukazie i Azję Mniejszą po Bliski Wschód, a w ostatnich dekadach rozszerzał zasięg na północ w Europie. Często zasiedla parki, ogrody i winnice, chętnie korzystając z drzew ozdobnych i owocowych. Jest bardzo podobny do dzięcioła dużego, ale ma charakterystycznie „jaśniejszą”, białą szyję oddzieloną od piersi czarną przepaską.

Czy wiesz, że?

  • Często krzyżuje się z dzięciołem dużym, co może utrudniać identyfikację mieszańców.
  • W miastach chętnie wyjada orzechy włoskie i bywa widywany przy karmnikach z twardym pokarmem.

O gatunku

Rozpoznawanie

Bardzo podobny do dzięcioła dużego, ale ma szerokie białe boki szyi bez czarnego paska oddzielającego policzek od białej plamy – szyja wygląda „białoszyjo”. Na szyi widoczna czarna przepaska oddzielająca pierś od boku szyi. Ogon niemal cały czarny z bardzo skąpymi białymi plamkami na zewnętrznych sterówkach; duże białe plamy na barkówkach. Podogonie intensywnie czerwone; samiec ma czerwoną plamę na karku (u samicy brak).

Rodzina

Picidae

Wielkość

Średni (drozd)

Kolory

czarny, biały, czerwony

O siedlisku

Półotwarte krajobrazy rolnicze, parki, ogrody, zadrzewienia śródpolne i miejskie oraz winnice. Gniazduje w wykutej przez siebie dziupli, zwykle w żywych, stosunkowo miękkich drzewach, na pniu lub w grubszym konarze.

Pożywienie

Owady i pająki zbierane z powierzchni kory oraz spod odstającej kory; uzupełniająco pokarm roślinny, zwłaszcza orzechy włoskie i różne owoce, którymi częściej żywi się jesienią i zimą. Pisklęta początkowo karmione są głównie gąsienicami i larwami, później także pokarmem roślinnym.

Zachowanie

Osiadły; w sezonie lęgowym tworzy monogamiczne pary, po lęgach zwykle prowadzi samotniczy tryb życia. Bębnienie relatywnie długie i nieco cichnące pod koniec; głosy kontaktowe miękkie, z elementami „gip” i „czirr”. Przy bogatym żerowisku może tolerować sąsiedztwo innych osobników, bywa agresywny wobec dzięcioła dużego.

Źródła

Zdjęcie: Ofer Faigon, CC BY 2.5 https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Syrian-Woodpecker-20051218m023.jpg

Tekst: Wikipedia (Polish), CC BY-SA 4.0 https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzi%C4%99cio%C5%82_bia%C5%82oszyi

Zobacz też