Grubodziób

Grubodziób

Coccothraustes coccothraustes

Rozpoznaj gatunek grubodziób po głosie lub zdjęciu i zapisuj swoje obserwacje w aplikacji Ptasi Paszport.

  • Pobierz z App Store
  • Pobierz z Google Play
Liczebność: Bardzo pospolity

Grubodziób to masywny łuszczak, jedyny przedstawiciel rodzaju Coccothraustes, zamieszkujący rozległe obszary strefy umiarkowanej Eurazji aż po Japonię oraz północno‑zachodnią Afrykę. Słynie z niezwykle silnego, stożkowatego dzioba przystosowanego do rozłupywania twardych pestek i nasion. Jest ptakiem skrytym, najczęściej przebywającym wysoko w koronach drzew, a jego śpiew jest cichy i mało efektowny. Gatunek ten nie jest globalnie zagrożony.

Czy wiesz, że?

  • Dziób grubodzioba sezonowo zmienia barwę – w okresie godowym przybiera chłodniejsze odcienie, poza nim jest jaśniejszy.
  • Podczas żerowania zręcznie usuwa miąższ owocu, by dostać się do pestki, którą potrafi rozłupać jednym, głośnym trzaskiem.

Głos

Śpiew
Głos w locie

O gatunku

Rozpoznawanie

Krępa sylwetka z bardzo dużą głową, krótką szyją i potężnym, stożkowatym dziobem; krótki ogon z wyraźnie białą końcówką. Skrzydła ciemne z szeroką, jasną pręgą i metalicznym połyskiem lotek; w locie dobrze widoczny kontrast skrzydła i ogona. Samiec ma bardziej nasycone odcienie brązu, czarny podbródek i kantarek; samica jest bardziej szarawa. Dziób zmienia barwę sezonowo. Od innych łuszczaków odróżnia go wyjątkowo masywny dziób, szeroka jasna pręga na skrzydle i biały koniec ogona; większa, cięższa głowa i wzór skrzydeł odróżniają go m.in. od zięby i gila.

Rodzina

Fringillidae

Wielkość

Średni (drozd)

Kolory

brązowy, czarny, szary, biały, niebieski

O siedlisku

Zasiedla prześwietlone lasy liściaste i mieszane, szczególnie z domieszką buka i grabu, a także parki, aleje, sady i zadrzewienia w pobliżu wody. Unika zwartych borów iglastych; poza lęgami bywa spotykany w różnorodnych siedliskach od lasów po tereny otwarte.

Pożywienie

Głównie twarde nasiona i pestki drzew liściastych (m.in. czereśni, śliw, buka, grabu, leszczyny), a także pąki, kwiaty i owoce; w sezonie lęgowym uzupełnia dietę gąsienicami i innymi bezkręgowcami. Pisklęta karmione są rozmiękczonymi nasionami oraz drobnymi owadami.

Zachowanie

Skryty i czujny, większość czasu spędza w koronach drzew; poza lęgami tworzy luźne grupy. Żeruje metodycznie, manipulując pestką w dziobie, by ustawić ją do rozłupania; potrafi też łapać owady w locie. W locie często wydaje krótkie, ostre głosy kontaktowe; śpiew jest cichy i rzadko słyszany.

Źródła

Zobacz też